شب هاي جمعه و عشق هاي ايرانسلي ! ژوئن 11, 2008

 

توي مملكت ما همه چيزش مجاني مي چسبه ، حتي اگه ور زدن باشه ، اونم از ساعت 12 شب تا نمدونم چند صبح ،
اونم شب جمعه ،
طرف اگه شده گوشي رو دم دهنش روشن مي ذاره تا صبح فقط خرناس مي كشه اما اين اوكازيون رو از دست نميده ،
مرتضي پونزده سالشه ، هفته اي يه بار و گاهي هم بيشتر چند تا برگ سبز از جيب باباي بدبختش كش ميره ،
مشتري ثابت دكه روزنامه فروشي سر كوچه اس ،
پنج تا هزاري رو تقديم مي كنه و يه كارت شارژ مي خره و جفتك زنون در حاليكه داره با ناخن شصتش برچسب روي كد شارژو پاك مي كنه ميره خونه تا از صحبت هاش عقب نيفته ، شمار دوست دختراش از انگشتاي دست و پاش هم بيشتر شده ،
تبريز ، تهران ، مشهد ، اهواز ، رشت ، شيراز ، كرمان و … ، به بعضيا ميگه آبجي ! فقط اس ام اساي مودبانه و پاستوريزه براشون مي فرسته ، بعضياشونم زيدشن ، چند تاشون بيوه ان ، چند تاشونم دانشجو ، اس ام اس ميدن خلاف ، ازون اس ام اساي مثبت 18 ،
مرتضي هم واسه اينكه از قافله عقب نيوفته از بر و بچ اس ام اس مي خره ( دونه اي 50 تومن ) مي فرسته براشون ،
بازار كداي مخفي هم كه تا دلت بخواد داغه ، كدائي كه باعث ميشه شماره ات نيفته روي گوشي طرف ، كدي كه اس ام اسو مجاني مي كنه ، كدي كه طرف اگه بهت زنگ بزنه ميگه تو مردي و از اين كوفت و مرگا ، مرتضي اگه كارت شارژ گيرش نياد مثل معتادايي ميشه كه مواد بهشون نرسيده ، اخلاش گه مرغي ميشه ، به هرچي جلوي پاش باشه لقد مي زنه ، داد مي زنه ، فحش ميده ، اگه جيبي يا كيفي دم دستش بياد رحم نمي كنه ، اما فقط پنج تومن ، بيشتر بر نميداره ، آخه خيلي هم نامرد نيست …
حسن بيست سالشه ، چند ساله ترك تحصيل كرده ، توي نونوايي كار مي كنه ، هفته اي ده تومن ميگيره ،
پنج تومنش يك كارت شارژ ميشه پنج تومنشم پس انداز مي كنه ، عشقش مال شباي جمعه اس ، تا صب مجاني ، اي جون ، ده دقيقه مونده دوازده شب شروع مي كنه به جفتك انداختن ، راس دوازده ميره توي كمد لباس دور از چشم باباهه از روي ليست بلند بالاش كه پر از شماره است شروع مي كنه يكي يكي شماره گرفتن ، زري و پري و مصي و عسل و …
ور ور ور تا صبح ، كنفرانس درست مي كنه و ميشه رييس ، هي يكي رو دعوت مي كنه يك رو ميندازه بيرون ، آي حال مي كنه ، چي مي گن ؟ صداي خر در ميارن ، شعر مي خونن ، جوك مي گن ، سوت مي زنن ، نفس مي كشن ، خلاصه به معني واقعي كلمه چرت مي گن ، صب جمعه مثل ميت مي افتن تا شب ، باباي حسن مي گه بچه مگه تو ديشب نخوابيدي ، حسن اما نا نداره حرفي بزنه ،
دخترا وضعشون بد تره ، مدام انگشتاشون روي دكمه هاي موبايل رژه ميره ، استاد اس ام اس زدن با چشم بسته ان ، دوست پسر رديف مي كنن قد موهاي سرشون ، با بعضيا ميشن آبجي با بعضيا رفيق با بعضيا هم همسر !
با بعضيا لوند صحبت مي كنن با بعضيا محكم با بعضيا عشوه اي و حشري و با بعضيا هم با صداي بچه ها ،
شونصد تا اسم مستعار رديف مي كنن و شبا زير پتو ( در حاليكه ننه و بابا فكر مي كن بچه ماهشون در خواب نازه ) غرق گفتگو در كنفرانساي مختلطن ، بعضياشون كه چند تا لباس بيشتر از بقيه پاره كردن همينطوري واسه خودشون شوهرم پيدا مي كنن ، گاهي وقتا شوهراي دائمي گاهي وقتا هم شوهراي چند دقيقه اي اونم فقط مكالمه اي ،
خلاصه ، حكايتيه اين طرح هاي قرمز و آبي و طلايي و روياي پرواز دونفره با هواپيماي اختصاصي مستقيم تا ويلاي شمال اونم طوري كه درست شب جمعه برسي اونجا ،
بنده خدا مي گفت با ايرانسل عاشق يه دختره شدم ، كار مي كردم براش كارت شارژ مي خريدم كه بهش فشار نياد كدشو تلفني براش ميخوندم ،شيش ماه كه گذشت از شهرستون رفتم تهرون دنبالش ، ديدمش ، عاشق تر شدم ، قرار مدار عروسي رو گذاشتيم و برگشتم شهرستان ، دو هفته نگذشته بود كه شمارهء دختره رو توي گوشي رفيقم ديدم ، پرسيدم اين كيه ، گفت اين كه شماره اش تابلوئه ، ازون دختراي اهل حاله ، بچه هاي بهش ميگن سوزي ،
ميگه با دست محكم زدم رو پيشونيم و گفتم : آي بسوزي

manba                       http://sizdah.wordpress.com/2008/05/29/irancell-2/